Anders dan anders….Art Journal pagina

Vandaag is het allemaal een beetje anders….ik heb een video online gezet waarin ik een Art Journal pagina maak van het begin tot het eind. Ik heb de beelden versneld en er een muziekje onder gezet voor de gezelligheid.

Gezellig…dat was het de afgelopen weken niet in de thuis situatie. Ik weet…we proberen er altijd het beste van te maken…proberen altijd positief te blijven. Maar afgelopen donderdag kon ik die schijn niet meer ophouden…ik ben dan ook volledig geknakt.

De koek is op…al 11 jaar ben ik 24/7 aan het zorgen…mijzelf volledig aan het wegcijferen… Steeds meer moest ik inleveren om de zorg voor de kinderen te kunnen dragen. Mijn gezondheid holde achteruit…en de zorg voor de kinderen neemt alleen maar toe. Ik sta er grotendeels alleen voor, mijn man doet wat hij kan…maar dat is natuurlijk zeer beperkt door zijn werk. Ik heb geen ouders meer die mij kunnen helpen en bijstaan, maar de zorg is ook niet alledaags…niet iedereen is geschikt om deze specifieke zorg te kunnen doen. (lees bijna niemand…) Het breekt op een gegeven moment op, je kunt nooit uit de situatie, zelfs vakanties zijn hard werken…
Ik wil er verder nog niet teveel over vertellen….maar er gaan in de nabije toekomst dingen veranderen…dat moet ook want ik wil mijn leven terug…ik wil weer Patricia kunnen zijn. Ik merk dat ik zo vreselijk moe ben…moe van het zorgen en alle ellende…
Want dat is het ergste…de gevechten die je moet leveren…gevechten om dingen voor elkaar te krijgen om het leven van je kind wat te vergemakkelijken… Iedereen denkt dat het in Nederland zo goed geregeld is met de zorg, maar ik weet uit ervaring inmiddels dat dit absoluut niet zo is. Met kinderen zoals Sophie is er nooit geen rekening gehouden, zij past niet in een hokje…haar zorg is zo complex…zo moeilijk…
Wij voelen ons als ouders zo vreselijk in de steek gelaten door alles en iedereen… roepen al jaren…maar niemand hoort ons….
Iedereen dicht bij mij zag het wel aankomen…wat ik moest doorstaan in al die jaren was ook niet menselijk meer en ik ben geen robot…

Belangrijke teksten voor mij op dit moment…

Mijn houvast en uitlaatklep is altijd mijn creativiteit geweest…wat ben ik daar ook blij mee. Even mijzelf helemaal terug trekken in mijn eigen wereld…even proberen de zorgen te vergeten… Helaas lukt dit niet meer voldoende, maar ik blijf volhouden om dit zoveel mogelijk te doen.
Iemand met een “normale” baan gaat de ziektewet in…die kan zijn/haar werk even vergeten… Voor mij geldt dit natuurlijk niet…voor mij is er geen ziektewet…

Ik heb wel besloten om dat beetje wat nu nog van mij is niet in te leveren. Ik ben met helemaal niets begonnen en ben trots wat ik inmiddels heb opgebouwd. Ik ga door met mijn blog en met mijn YouTube video’s. Soms in de versie zoals deze video…soms als de tijd het toelaat iets uitgebreider. Ik blijf kaarten en Art Journal pagina’s maken…dus dan kan ik ze net zo goed filmen zodat iedereen kan meekijken met wat ik doe.
Want dat doe ik immers het liefste…anderen uitleggen en laten zien hoe geweldig mijn hobby is…hoe je door het creatief bezig zijn jezelf kunt ontladen…
Alleen lukt het voor mijn nu even niet meer helemaal…maar daar is onze gezinssituatie ook naar…. Twee meervoudig gehandicapte kinderen met elk hun eigen complexe zorgen….daar bovenop onze zorgen over hun toekomst….

Maar we blijven vechten…we kunnen niet anders. Als wij het niet meer doen…wie doet het dan…. We hebben wel besloten om het anders aan te gaan pakken…vanaf nu zijn we niet meer die lieve sterke ouders…wij nemen geen genoegen meer met het heeft tijd nodig….er is geen tijd meer…er moet nu gehandeld worden!
Ik leg niet snel mijn gevoelens naar buiten, maar ik hoop dat jullie zo begrijpen wat er allemaal gaande is. Medelijden hoeft niet…er zijn zoveel ouders als ons die ook constant aan het vechten zijn… We willen alleen het beste voor ons kind zoals alle ouders dat denk ik wel willen….

2 antwoorden op “Anders dan anders….Art Journal pagina”

  1. Lieve Patricia

    Wat heb je dit goed gedaan om dit met ons te delen. Heel erg knap en moedig.
    Ik ben zo trots op je. Ik weet hoe moeilijk en zwaar je/jullie het hebben.
    Ik weet ook dat de moed langzaam in de schoenen zakt. Maar ik weet ook dat jullie nog een klein beetje knok mogelijkheden hebben en dit nog zullen gebruiken om toch nog te kijken wat jullie voor elkaar kunnen krijgen. Ik ben apetrots op jou en zal er altijd voor je zijn ook al is er een afstand. En je weet het je mag altijd me schouder gebruiken en is er behoefte, contact is zo gelegd. Dikke grote knuffel.
    Hou vol en vooral probeer positief te blijven.

    1. Bedankt Hellen…je weet ik geef niet snel op…je wilt immers het beste voor je kind…
      Open en eerlijk zijn is meestal het beste…dat is iets wat ik inmiddels wel geleerd heb…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *