Dank jullie wel

Aquarel die ik vorige week gemaakt heb

Zo…we zijn er nog…na een aantal heftige weken begint alles een beetje te landen en krijgt alles een beetje een plekje…beetje voor beetje komt alles op regel…en komt er weer een beetje rust in ons gezin. Hoewel er natuurlijk veel zorg blijft bestaan…de zorg voor beide kinderen is voor ons levenslang…dat blijft bij ons tot we er niet meer zijn.

Wat ons de afgelopen tijd heel veel steun heeft gegeven zijn alle lieve reacties, kaartjes en zelfs cadeautjes…zo overweldigend en het geeft echt heel veel steun. Ik vertel erover in mijn video op YouTube.

We hebben naar aanleiding van het nieuws dat ons meisje naar een woongroep ging verhuizen zoveel lieve berichtjes gehad en zoveel kaartjes…zowel voor Sophie als Thomas en natuurlijk wij als ouders. Sophie heeft elk kaartje uitgebreid bestudeerd en ze was zo trots…ze had fanmail gekregen. Hahaha

Afgelopen zaterdag ging ineens de deurbel…de postbode met een enorme doos voor Thomas en Sophie…mijn man en ik hebben elkaar aangekeken en we hebben samen de doos maar opengemaakt. Thomas lag te rusten op zijn bed…en toen hebben we hem toch maar even naar beneden laten komen. Het pakket was van het Troostdekentje, een organisatie die troostdekens haakt voor kinderen die het even nodig zijn. Ook brussen (broers en zussen van…) worden niet vergeten.

Thomas wist ook even niet wat hij moest zeggen…zomaar een hele mooie deken voor hem en een gave knuffel…ook voor Sophie een hele mooie deken en een super schattige knuffel. We hebben het diezelfde middag nog meegenomen naar de Losserhof…samen met weer een stapeltje kaarten.

Ik heb zelf ook nog een heel bijzonder cadeau gekregen van een heel bijzonder echtpaar…ik ken ze al zo lang…ze kwam hier vroeger als klant al voor hobbyspulletjes en haar man kwam ook geregeld hier iets ophalen. Zij gaven mij een heel bijzonder boek geschreven door hun dochter met haar bijzondere en heftige verhaal. Ik kende het verhaal natuurlijk wel, maar ik heb dat boek in 2 keer uitgelezen….je moest gewoon blijven lezen. Het boek heet Het was zo stil in mij en gaat over rouw en verlies en hoe je hier mee om kunt gaan.

Sommige stukjes zijn zo herkenbaar om te lezen…maar het boek leest ook gewoon fijn…het is positief en het leest gemakkelijk…zeker ook door de prachtige foto’s die hier in staan. Je blijft daardoor ook lezen…ik moest even wat anders doen…legde het gewoon met tegenzin weg. Ik heb zelf natuurlijk ook te maken gehad met verlies, misschien dat dit boek mij daarom zo aanspreekt…maar ik ben ook positief ingesteld en zeg altijd het kan altijd erger…dus niet zeuren en weer door. Natuurlijk is dat alleen de buitenkant…niet veel mensen krijgen de kans mijn binnenkant te zien. Misschien ook wel omdat ik zo ben opgevoed…mijn ouders waren net zo. Nooit hebben ze geklaagd dat ze pijn hadden of zoiets…maar ik weet dat ze dat wel gehad hebben…ze zijn zo vreselijk ziek geweest en zo lang…

Ook ik vind het vaak nog steeds lastig om opa’s en oma’s te zien met hun kinderen en kleinkinderen…mijn ouders hebben dat nooit gekund…ze waren al te ziek. Onze bezoekjes waren in het ziekenhuis…een ijsje kopen bij het restaurant was een uitje….
Maar klagen doen we niet…ze hebben hun kleinkinderen tenminste nog gezien ook al was dat maar krap aan 2 jaar. Gelukkig hebben ze nooit van hun beperkingen geweten…tenminste dat zeg ik altijd tegen mijzelf…of misschien stiekem wel nu we er zo eens over nadenken wat mijn vader op zijn sterfbed heeft gezegd…

Ondanks dat het verhaal van Mirella de Jong natuurlijk heel anders is…zoveel heftiger… kon ik er toch wel bepaalde dingen voor mijzelf uithalen…zoiets van…zie je wel…ik doe het wel goed. Soms heb je gewoon die onzekerheid…je moet door…maar je hebt zoveel verdriet…
Dat is zo mooi beschreven in dit boek…ik ga het zeker nog eens vaker lezen en kan het iedereen aanraden die hiermee te maken heeft gehad of misschien nog gaat krijgen. Het boek is te koop bij de boekhandels (ISBN nummer 978949492261700) of bij Bol.Com zie hieronder voor de link daar naartoe:

Boek over rouw en verlies

Je moet ook alles een plekje geven…al hoop ik nu wel dat we eens een jaartje zonder gedoe zullen hebben….al meer dan 15 jaar gebeurt er elke keer zoveel….ontvallen ons mensen die heel dierbaar zijn en wordt ons wereldje steeds kleiner om ons heen. Krijgen we klap na klap te verwerken… Maar toch blijven we positief…blijven we vooruit kijken en niet achterom…. Genieten we van alle kleine dingen want die zijn het ook waard. Ik ben zo blij dat ik mijn hobby heb…mijn uitlaatklep om al dat nare om te zetten in iets moois…

Ik hoop dat iedereen dat kan en blijf positief…negatief maakt je leven alleen maar lastiger te behappen…

Heftige weken

Canvasje gemaakt door Sophie

Het was even geleden dat ik hier op mijn blog een berichtje had geschreven, velen van jullie weten al wel wat zich hier heeft afgespeeld de laatste weken…maar toch wil ik het hier op mijn blog ook vertellen….

Jullie weten wellicht wel van mijn kinderen…ze hebben beide forse beperkingen en hebben beide veel zorg nodig. Nu hadden wij voor Sophie al een lange tijd een indicatie voor 24 uurs zorg met verblijf…helaas was er geen plekje wat goed bij haar aansloot dus woonde ze nog gewoon thuis. Vorig jaar vlak voor de kerst kregen we het telefoontje dat er een plekje voor haar gevonden was. Op het zorgcentrum waar ze al naar school ging en waar wij ook graag wilden dat ze daar ging wonen.

Uiteindelijk heeft het best nog een tijdje geduurd…er moesten eerst vele gesprekken worden gevoerd…natuurlijk konden we eerst kijken of we er een goed gevoel bij hadden… en zo is Sophie weken later verhuisd naar een woongroep…

Afgelopen zaterdag hebben we haar definitief verhuisd en is ze voor het eerst blijven slapen op de woongroep. Wat een emoties in een aantal weken tijd…eerst al die onzekerheid nog…er moest nog zoveel geregeld worden…en dan ineens gaat het toch nog snel. En dat was maar goed ook…je moederhart scheurt in tweeën… echt…

De voorbereiding moest in het geniep gebeuren…en dat was niet gemakkelijk in deze Coronatijd. Je kunt niet zomaar even naar een winkel om te kopen wat je nodig bent… alles gaat via Click en Collect…inmiddels zijn sinds deze week de regels al wat versoepeld…maar ik heb nog met een giga lijst 10 minuten mogen winkelen bij de Action.
Wat een stress was dat…zei gelijk dat nooit weer! Was nog nooit zo snel erin en eruit geweest bij de Action. Maar goed…het moest gewoon…Sophie was dingen nodig…heel veel dingen nodig.

Wij hadden begin februari al rekening gehouden dat dit eraan zat te komen…dus we hadden bij Ikea al het nodige besteld…dit stiekem op zolder verstopt achter de schuine kant…
Ook hadden we extra kleding online besteld…nu was ze ook nieuwe kleding nodig…maar normaal gesproken had ik niet zoveel besteld… al die kleding moest gelabeld worden…wat een klus…gelukkig bestel ik al sinds de kinderen als baby naar de kinderopvang gingen labels bij Goedgemerkt. Van die handige plakstickertjes…labels voor in kleding…

Ik had al een stempel met de naam van Sophie, super handig en snel…het blijft lang zitten in de was. Ze wassen op de woongroep zelf dus ik ben geen speciale labels nodig. Ik kreeg als tip om de kledinglabels die erin gestreken moesten worden om dat met een stijltang te doen i.p.v. een strijkijzer. Nou zo’n stijltang stond dus op mijn lijstje van de Action. Ik heb niet zo’n ding…ik heb krullend haar wat altijd net de verkeerde kant op gaat! 🙂

Maar het ging heel erg goed…dus het was een hele goede tip…ik ben wel een aantal uur bezig geweest, maar alle kleding is nu voorzien van een label of een stempeltje. Ben je op zoek naar labels voor jezelf of je kinderen? Hiernaast vind je een advertentie van Goedgemerkt en als je daar op klikt kom je op hun website. Ze leveren razend snel en alle labels zijn van hele goede kwaliteit. Ik heb er al zoveel labels besteld in al die jaren.

Labeltjes op de broodtrommel en drinkbekers…ach jullie kennen het vast wel…maar nu moest overal echt een labeltje op. Van de sokken tot aan het ondergoed…

Vorige week hadden we haar kamertje al ingericht en er moet ook nog wel wat gebeuren, maar dat komt straks wel weer als de winkels weer gewoon open zijn. Sophie is dan een beetje gewend en dan kunnen we samen op pad om leuk behang uit te zoeken en gordijnen. Haar kamertje is netjes en er hangen gordijnen…dus het kan ook nog wel.

Voor mijzelf heb ik even een pauze ingelast, even mijn agenda zo goed als leeg gemaakt. Ik hoop voor komende woensdag weer een video op YouTube te hebben…maar als dat nog niet lukt…dan maar even niet. Ik merk heel goed hoe vreselijk zwaar de laatste weken zijn geweest…mijn lichaam moet echt even in een soort van ruststand.

Inmiddels gaat het met Sophie redelijk goed, ze begint haar draai te vinden op de woongroep. Ik kan dat allemaal terug lezen in haar elektronische dossier en dat geeft ook rust. Ik had op mijn Facebookgroep een berichtje geplaatst voor diegene die haar een kaartje wilden sturen, had al meerdere verzoeken gehad…Allemaal fans van Sophie! 🙂
Deed haar en ons ook zoveel goeds…ze heeft van mij zo’n bedrukte doos gekregen waar ze alle kaartjes in kan bewaren zodat ze er altijd op terug kan kijken.

Het is goed zo…we zijn het juiste pad ingeslagen…hoewel het natuurlijk best ingrijpend is. Met Pasen is ze voor het eerst weer even 2 dagen thuis en straks in de meivakantie gaat ze gewoon met ons mee op vakantie. Ze blijft altijd bij ons gezin horen, alleen worden de grootste zorgen overgenomen door de professionals en kunnen wij weer genieten en echt papa en mama zijn. Ik besef dat het laatste sommige mensen raar vinden, maar zoals wij voor Sophie moesten zorgen de laatste jaren…nou ja al die jaren…dan ben je geen papa en mama…dan ben je een verzorgster…zorg je alleen maar dat alles blijft lopen thuis…genieten is er dan vaak niet meer bij. Daarom hopen wij nu juist weer te kunnen genieten van ons prachtige en bijzondere meisje. Helemaal bovenaan vinden jullie een canvasje die ooit eens is gemaakt door Sophie. Ze is een echte creabea en ik hoop nog vele kunstwerkjes van haar te mogen ontvangen.

Groep op Facebook….

https://www.facebook.com/groups/256421835765662


Distress ink vs Distress Oxide ink

Vandaag laat ik de verschillen en de overeenkomsten zien van Distress Ink en Distress Oxide inkten. Met beide kun je hele leuke dingen doen en in de video op YouTube laat ik leuke techniekjes zien. Natuurlijk zijn er nog veel meer technieken die je kunt doen met deze inkt.

Ik hoop dat na aanleiding van mijn video het duidelijk wordt wat de verschillen zijn maar ook vooral wat de overeenkomsten zijn. Zo kun je voor jezelf beslissen welke inkt voor jouw project het beste is. Ga er ook vooral mee experimenteren dan leer je vanzelf wat je er allemaal mee kunt.

Het zijn rare drukke tijden hier. Op mijn groep op Facebook heb ik er al iets over verteld. Wil je trouwens lid worden van mijn groep op Facebook? Dat kan…hieronder kun je de link er naar toe vinden. Het is een gezellige groep waar iedereen kan laten zien wat ze maken en waar ze creatief mee bezig zijn. Heb je vragen…dan kun je ze gewoon stellen…er is altijd wel iemand die het antwoord erop weet.

https://www.facebook.com/groups/256421835765662

Drukke stressvolle weken…die hebben we al achter de rug…maar er gaan er ook nog genoeg komen ben ik bang. Ik hoop dat we binnenkort weer een beetje rust hier thuis krijgen en dat we in rustiger vaarwater gaan komen met z’n allen.
Voor nu is het even doorbijten en de laatste loodjes…maar wel hele zware loodjes….