Dank jullie wel

Aquarel die ik vorige week gemaakt heb

Zo…we zijn er nog…na een aantal heftige weken begint alles een beetje te landen en krijgt alles een beetje een plekje…beetje voor beetje komt alles op regel…en komt er weer een beetje rust in ons gezin. Hoewel er natuurlijk veel zorg blijft bestaan…de zorg voor beide kinderen is voor ons levenslang…dat blijft bij ons tot we er niet meer zijn.

Wat ons de afgelopen tijd heel veel steun heeft gegeven zijn alle lieve reacties, kaartjes en zelfs cadeautjes…zo overweldigend en het geeft echt heel veel steun. Ik vertel erover in mijn video op YouTube.

We hebben naar aanleiding van het nieuws dat ons meisje naar een woongroep ging verhuizen zoveel lieve berichtjes gehad en zoveel kaartjes…zowel voor Sophie als Thomas en natuurlijk wij als ouders. Sophie heeft elk kaartje uitgebreid bestudeerd en ze was zo trots…ze had fanmail gekregen. Hahaha

Afgelopen zaterdag ging ineens de deurbel…de postbode met een enorme doos voor Thomas en Sophie…mijn man en ik hebben elkaar aangekeken en we hebben samen de doos maar opengemaakt. Thomas lag te rusten op zijn bed…en toen hebben we hem toch maar even naar beneden laten komen. Het pakket was van het Troostdekentje, een organisatie die troostdekens haakt voor kinderen die het even nodig zijn. Ook brussen (broers en zussen van…) worden niet vergeten.

Thomas wist ook even niet wat hij moest zeggen…zomaar een hele mooie deken voor hem en een gave knuffel…ook voor Sophie een hele mooie deken en een super schattige knuffel. We hebben het diezelfde middag nog meegenomen naar de Losserhof…samen met weer een stapeltje kaarten.

Ik heb zelf ook nog een heel bijzonder cadeau gekregen van een heel bijzonder echtpaar…ik ken ze al zo lang…ze kwam hier vroeger als klant al voor hobbyspulletjes en haar man kwam ook geregeld hier iets ophalen. Zij gaven mij een heel bijzonder boek geschreven door hun dochter met haar bijzondere en heftige verhaal. Ik kende het verhaal natuurlijk wel, maar ik heb dat boek in 2 keer uitgelezen….je moest gewoon blijven lezen. Het boek heet Het was zo stil in mij en gaat over rouw en verlies en hoe je hier mee om kunt gaan.

Sommige stukjes zijn zo herkenbaar om te lezen…maar het boek leest ook gewoon fijn…het is positief en het leest gemakkelijk…zeker ook door de prachtige foto’s die hier in staan. Je blijft daardoor ook lezen…ik moest even wat anders doen…legde het gewoon met tegenzin weg. Ik heb zelf natuurlijk ook te maken gehad met verlies, misschien dat dit boek mij daarom zo aanspreekt…maar ik ben ook positief ingesteld en zeg altijd het kan altijd erger…dus niet zeuren en weer door. Natuurlijk is dat alleen de buitenkant…niet veel mensen krijgen de kans mijn binnenkant te zien. Misschien ook wel omdat ik zo ben opgevoed…mijn ouders waren net zo. Nooit hebben ze geklaagd dat ze pijn hadden of zoiets…maar ik weet dat ze dat wel gehad hebben…ze zijn zo vreselijk ziek geweest en zo lang…

Ook ik vind het vaak nog steeds lastig om opa’s en oma’s te zien met hun kinderen en kleinkinderen…mijn ouders hebben dat nooit gekund…ze waren al te ziek. Onze bezoekjes waren in het ziekenhuis…een ijsje kopen bij het restaurant was een uitje….
Maar klagen doen we niet…ze hebben hun kleinkinderen tenminste nog gezien ook al was dat maar krap aan 2 jaar. Gelukkig hebben ze nooit van hun beperkingen geweten…tenminste dat zeg ik altijd tegen mijzelf…of misschien stiekem wel nu we er zo eens over nadenken wat mijn vader op zijn sterfbed heeft gezegd…

Ondanks dat het verhaal van Mirella de Jong natuurlijk heel anders is…zoveel heftiger… kon ik er toch wel bepaalde dingen voor mijzelf uithalen…zoiets van…zie je wel…ik doe het wel goed. Soms heb je gewoon die onzekerheid…je moet door…maar je hebt zoveel verdriet…
Dat is zo mooi beschreven in dit boek…ik ga het zeker nog eens vaker lezen en kan het iedereen aanraden die hiermee te maken heeft gehad of misschien nog gaat krijgen. Het boek is te koop bij de boekhandels (ISBN nummer 978949492261700) of bij Bol.Com zie hieronder voor de link daar naartoe:

Boek over rouw en verlies

Je moet ook alles een plekje geven…al hoop ik nu wel dat we eens een jaartje zonder gedoe zullen hebben….al meer dan 15 jaar gebeurt er elke keer zoveel….ontvallen ons mensen die heel dierbaar zijn en wordt ons wereldje steeds kleiner om ons heen. Krijgen we klap na klap te verwerken… Maar toch blijven we positief…blijven we vooruit kijken en niet achterom…. Genieten we van alle kleine dingen want die zijn het ook waard. Ik ben zo blij dat ik mijn hobby heb…mijn uitlaatklep om al dat nare om te zetten in iets moois…

Ik hoop dat iedereen dat kan en blijf positief…negatief maakt je leven alleen maar lastiger te behappen…

4 antwoorden op “Dank jullie wel”

  1. Een heftige tijd voor jullie Patricia!
    Leuk al de kadootjes en berichten.
    Heel veel sterkte in alle omstandigheden!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *