Terug van weggeweest….

Pagina´s uit mijn zwarte art journal

Het was even geleden mijn laatste blog bericht…we zijn hier allemaal vreselijk ziek geweest. Deze keer begon het bij mijn man…hij kwam al heel snel thuis nadat hij naar zijn werk was gegaan. Hij had koorts en moest zich laten testen op Corona. Dat was wel even schrikken…we hadden immers in het voorjaar al Corona gehad. Hoewel we super voorzichtig waren…we wisten dat de kans groot was dat we het weer konden krijgen…
Er kwamen steeds meer berichten dat je weer opnieuw besmet kon raken met het Corona virus. Dus we waren super voorzichtig…helaas werd het hier in Twente al snel zwart gebied…de besmettingen liepen heel snel op. Je hoorde ook van steeds meer mensen dat ze besmet waren geraakt…hoe wij uiteindelijk besmet zijn geraakt weten we niet….dat is ook het hele enge aan Corona…het ligt overal op de loer en grijpt je zodra het de kans krijgt.

In het begin dacht ik nog dat het bij mij meeviel…was er ook echt van overtuigd dat ik niet zo ziek zou worden als in het voorjaar. Gerwin, mijn man was direct behoorlijk ziek…toen zijn uitslag van de test terug kwam moesten we het wel even verwerken…
Ik heb toen de GGD gebeld en een afspraak gemaakt voor mijzelf en Thomas, mijn zoon, om ons toch te laten testen. We hadden inmiddels lichte klachten…we waren al in quarantaine gegaan toen mijn man thuis kwam van zijn werk met de mededeling dat hij zich moest laten testen. Gelukkig hadden we hier net de herfstvakantie achter de rug, kinderen waren niet naar school geweest en wij hadden zelf ook niet zo veel gedaan.

Hier heb ik gewerkt met gekleurde Posca markers voor een heel ander effect.

Die uitslagen lieten even op zich wachten, er was een storing bij de GGD. Inmiddels was Sophie ook ziek geworden en was het feest compleet. En toen ging het helemaal mis met mij…ik knapte niet op, maar werd juist vreselijk ziek… Ik had er een dubbele longontsteking bij gekregen. Dus hoge koorts, vreselijk benauwd en hoesten… Onze huisarts gebeld en deze maakte de verwijzing naar de Corona spoedpost, een speciale spoedpost voor mensen die positief zijn getest op Corona of er van verdacht worden en ziek zijn geworden.
Zo hoeven al die hoestende mensen niet tussen alle andere patiënten te zitten en houden de huisartsen het gescheiden. Elke middag heeft een andere huisarts daar dienst en zo hebben ze het toch mooi opgelost met elkaar. Ik kende die huisarts niet die daar op dat moment was en zijn heeft toen contact opgenomen met een longarts om te overleggen.
Ik werd gelijk aan de antibiotica gezet om te voorkomen dat ik infecties zou krijgen en ik werd aan de Dexamethason (soort sterke Prednison) gezet. Een middel waar ze goede ervaringen mee hadden ondertussen voor mensen die in het ziekenhuis werden opgenomen. Ik hoefde nog niet naar het ziekenhuis, maar moest al wel vast beginnen met de medicatie die ik in het ziekenhuis ook zou krijgen.

Ik mocht dus weer naar huis…de huisarts kwam elke dag even kijken of hij belde via videobellen om te kijken hoe het ging. Mijn man kwam er ook niet echt doorheen en dus schreef de huisarts mijn man dezelfde medicijnen voor als ik kreeg. Mijn man knapte op…hij kreeg weer eetlust…maar ik bleef ziek en ging verder achteruit.
Na het weekend ging het helemaal mis…de huisarts heeft toen het ziekenhuis gebeld om weer te overleggen met de longarts. Ik moest mij melden bij de eerste hulp…ik werd even tijdelijk opgenomen daar zodat ze verschillende onderzoeken konden doen. Ik was immers besmettelijk en kon niet zomaar naar het ziekenhuis voor bijvoorbeeld longfoto’s.

Ik heb daar toch heel wat uurtjes moeten doorbrengen aan allerlei toeters en bellen, zelfs nog zuurstof erbij gekregen…ze waren even bang dat ik er een longembolie erbij had gekregen. Gelukkig was dat niet zo en aan het begin van de avond mocht ik gelukkig naar huis. De huisarts moest het verder blijven monitoren en dat hadden we gelukkig goed geregeld. Ik mocht alle controles zelf doen en deze doorbellen naar de huisarts, waarna we dan later nog even contact hadden.

Heel langzaam begon ik te herstellen…stapje voor stapje ga ik vooruit…hoewel ik nog een hele lange weg te gaan heb. Ik moet in december vlak voor de Kerst terug naar de longarts voor allerlei onderzoeken. Dan weet ik ook pas hoe ik er echt voor sta…
Ik hoop binnenkort te kunnen beginnen bij de Fysiotherapie voor het speciale Corona programma, mijn man begint hier maandag mee… De kinderen zijn gelukkig goed hersteld, hoewel zij ook een flinke deuk in hun conditie hebben gekregen. Zij krijgen natuurlijk allebei al fysiotherapie voor hun spierziekte…dus de fysio neemt het bij hen ook wel op en gaat flink met ze aan de slag om ze weer in conditie te krijgen.

Beetje bij beetje pak ik de draad weer op…we zijn niet meer besmettelijk dus alle ondersteunende mensen komen hier weer over de vloer…we stonden er echt een hele tijd alleen voor en dat heel erg zwaar. Ik kan mijn rust weer vinden in het freubelen…al is de klim naar zolder nog een hele opgave…ik heb toch nog een aantal art journal pagina’s kunnen afmaken in mijn zwarte Dylusions art journal.

Zwart wit, maar met gekleurde afbeeldingen voor een speciaal effect.

Ik heb een video gemaakt voor mijn groep op Facebook…Patricia’s inspiratiehoek… ik ben er dus weer een beetje…hoewel ik nog een lange weg heb te gaan om helemaal te herstellen. Er zijn echt momenten geweest dat ik er even volledig doorheen zat en het echt even niet meer zag zitten…maar door toch positief te blijven is het mij toch gelukt…ik heb die neerwaartse spiraal kunnen doorbreken en ben weer op weg naar boven. 🙂

Het zet je allemaal wel weer aan het denken hoor…we moeten gewoon genieten van alle momentjes hoe klein ze ook zijn. Ja het is geen leuke tijd…maar ook hier komen we met z’n allen wel weer doorheen. Het leven zit niet altijd mee…ook met tegenslagen moet je dealen en weer doorgaan. Dan ben ik blij dat ik creatief ben in doen en laten…we vinden altijd wel weer een manier om door te gaan. Kan het niet linksom dan gaan we rechtsom….maar we geven nooit op. Dan merk ik toch wel om mij heen dat heel veel mensen dat niet kunnen…zijn helemaal van slag omdat ze bepaalde dingen niet meer kunnen. Ik weet dat het vaak mensen zijn die niet veel hebben meegemaakt. Die heel anders in het leven staan als dat ik dat doe met mijn gezin…veel mensen begrijpen dat ook helemaal niet en dat snappen wij wel. Wij hebben geen sociaal leven, vieren geen verjaardagen en vakanties zijn er ook niet echt…ook dan blijft het keihard werken om alles draaiende te houden. Het is nu even niet anders, we moeten dit met z’n allen doen…alleen samen krijgen we die Corona eronder. Laten we hopen dat het vaccin er snel is, hoewel ik voor dat soort dingen altijd huiverig ben…net als nieuwe medicijnen…want wat zijn de gevolgen op lange termijn… Ik ben namelijk een Des dochter…en weet dus als geen ander wat een medicijn kan aanrichten…

Maar nogmaals we blijven positief en gaan gewoon door…het leven is te mooi om niet van te genieten. We gaan dit jaar dan ook positief afsluiten is ons plan…wat de maatregelen ook zijn…op onze eigen wijze zoals we dat al jaren doen in ons speciale gezinnetje.

3 antwoorden op “Terug van weggeweest….”

  1. Hallo Patricia.
    Jeetje lieverd wat hebben jullie veel meegemaakt .Verdrietig allemaal .Maar ,doordat jullie een top gezin zijn hebben jullie het overwonnen .PROVICIAT
    hoor . Om een lang verhaal kort te maken ,wens ik jullie sterkte en wens jullie alle kracht toe om gezond te kunnen en vooral te blijven . Een dikke knuffel voor jullie en de hartelijke groetjes van Gerrie , XXXX

    1. Bedankt…het komt ook allemaal wel weer goed. Heeft alleen tijd nodig en die nemen we ook echt.

      1. Goede Middag Patricia .
        Inderdaad neem de tijd .
        SUCCES en groetjes en FIJN WEEKEND .
        GERRIE .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *